De Aspromonte
Het massief dat het schiereiland afsluit: brede beddingen, verlaten dorpen en het uitzicht op de Etna.
De Aspromonte is de berg van de punt, en de naam misleidt: hij komt niet van aspro, ruw, maar uit het Grieks, en betekende witte berg. Vanaf de kust lijkt hij één doorlopende wand; klimmend ontdek je dat hij uit gestapelde terrassen bestaat, elk met zijn eigen begroeiing, van de citrusbomen onderaan tot de beuken bovenaan.
De fiumare
De fiumara is de vorm van het landschap van de Aspromonte: een zeer brede bedding van witte kiezels, bijna altijd droog, die van het massief naar zee daalt. Het lijken verlaten wegen. Dan komt de herfstregen en in een paar uur lopen ze vol: daarom liggen de dorpen hoog op de flanken en niet op de bodem, en daarom werden sommige na de overstromingen van de twintigste eeuw verlaten.
De dorpen die leegliepen
Pentedattilo ligt op een rots die zich in vijf punten opent als een hand, en is bijna helemaal verlaten; tegenwoordig zijn een paar huizen hersteld en 's zomers zijn er werkplaatsen en bijeenkomsten. Het oude Roghudi werd na de overstromingen van de jaren zeventig achtergelaten en is alleen te voet bereikbaar. Het zijn plekken die je in stilte bezoekt.
Het Grieks van Calabrië
Aan deze kant overleeft een taal die rechtstreeks van het oud-Grieks afstamt, nog gesproken door een paar honderd mensen in Bova, Galliciano en de naburige dorpen. Bova ligt op negenhonderd meter en wordt vanuit Melito bereikt over een lange, bochtige weg: het is het bezoek dat een dag op de Aspromonte goed afsluit.